Dla Teresy Chomik-Kazarian inspiracją jest natura, a swoistym wyróżnikiem jej twórczości – drzewo. Przepuszczone przez filtr wyobraźni artystki, przekształcało się w czystą abstrakcję – „wyrazistą”, impastową, o mocnych napięciach walorowych, w której znalazło się miejsce na metaforę. To zaklęty czas – ten, który trwa i przemija, bo życie toczy się czasem nawet w zmurszałym starym pniu.
Choć drzewo istnieje wciąż w tej twórczej wyobraźni, na płótnach artystki pojawiają się też ptaki, kwiaty, „Żywioły”, „Refleksje”, kształty coraz bardziej niekreślone. Szerokie i energiczne pociągnięcia pędzla zdradzają warsztat, a gra zdecydowanych form wydaje się niejednokrotnie rozsadzać ramy płótna. To abstrakcja, która przyciągają wzrok. Kolor jest głównym środkiem ekspresji, ale ważną rolę odgrywa też światło, bo nawet w najbardziej „mrocznej” kompozycji pojawia się mała smuga albo świetlisty blik – niczym promień nadziei – znak, że życie toczy się dalej, mimo wszystko.